Gre Poland - Jonk

Gre Poland - Jonk,    84 jaar

gre poland

“Moeders geven leven

Moeders geven kracht

Moeders blijven geven

Liefde, die elke pijn verzacht

en als ze heengaat onverwacht

blijft ze toch voor altijd in ons hart”.

 

Deze woorden zijn zeker van toepassing op moeder en oma Gré Poland-Jonk. De kinderen, kleinkinderen en familie waren haar leven. Ze is geboren in Schermerhorn en kwam uit een gezin van 16 kinderen, waar ze zorgde voor broertjes en zusjes en werkte in de huishouding.  Ze heeft na haar huwelijk met Cees Poland aan de Walingsdijk gewoond waar hun vier kinderen zijn geboren.

De laatste 50 jaar woonden ze in de Gabrielstraat.  Ze was een vrouw van niet zoveel woorden maar had wel altijd een luisterend oor. Gastvrij en dankbaar als je even langskwam en de koffie stond altijd klaar. Nadat Gré een aantal maanden terug haar sleutelbeen had gebroken moest ze voor een aantal weken naar ‘De Horstenburgh’ in Obdam, waar ze liefdevol werd verzorgd.

Ze moest voor het eerst uit haar vertrouwde omgeving, haar thuis en dat van haar kinderen. Gelukkig kon ze weer terug naar haar huis na een aantal aanpassingen en fijne zorg van de Wilgaerden. Toch ging ze steeds meer achteruit maar dat ze ons zo snel zou verlaten hadden we niet voorzien. De kinderen zijn dankbaar dat haar angst voor de toekomst, voor lijden en haar verdriet niet groter werden dan het was.

Verdriet om het verlies van haar dierbare man Cees en het verdriet om Theo die ze op zo jonge leeftijd moesten verliezen door een ongeval. Ze zijn nu voor altijd samen......

Jaap Borst

Jaap Borst ,  86 jaar

. hij is niet meer ….

Op 5 september, werd ik gebeld door sr. Veronica vanuit India/Kashmir met deze woorden: “father Jim is niet meer.”

Onze broer, een priesterzoon van de Heilige Bavo Parochie, was overleden. Begin augustus na hartklachten twee stents geplaatst. Was daarna erg goed, deed alles weer.

Hij werd priester gewijd in 1957. Na vijf jaren studie, Londen en Cambridge, is hij in 1963 vertrokken naar India. Steeds in het onderwijs, in 1979 als rector in Baramulla. Hij zei eens dat hij het zo druk had, dat hij eigenlijk ook wel als een kluizenaar wilde leven. Hij had nu bijna geen tijd meer om te bidden. Hij heeft het opgelost tot aan zijn dood: een uur eerder op, en had een uur tijd om te bidden.

De mensen in de vallei, 95% moslim, spraken over hem als over een heilig man. Hij werd ook door hen gevraagd om voor/over hen te bidden vanwege ziekten of kwalen. Wij lazen dan wel in zijn brieven: “er is weer zoiets moois gebeurd.”  Daarna vele jaren geheel India doorgereisd voor het geven van retraites, conferenties voor priesters en religieuzen. In 1997, was toen 65, voelde hij zich geroepen weer terug te gaan naar de vallei van Kashmir. Hij stichtte een nieuwe school tot aan universitairniveau.

Zijn gezondheid was goed, en hij was iedere schooldag bij dit college tot aan de dag dat hij overleed.   India was zijn vaderland geworden, daar wilde hij tot aan zijn dood verblijven. Is hij ook begraven.   Recent vroeg één van ons aan Jaap: “Als jij plotseling dood gaat, wat moeten wij dan doen?”  Even was ie stil, en zei: “Jullie hoeven niets te doen, want dan ben ik thuisgekomen.”

We zijn verdrietig, maar kunnen ook dankbaar zijn. 

Een heel bijzonder mens is van ons heengegaan.

Fons Desaunois

Fons Desaunois ,  85 jaar

fons

Zoon van Adrianus Desaunois en Maria Hink, een bakkers- en kastelein echtpaar. Geboren te Spierdijk op 1 juli 1933.  

Eerste telg, waarna er nog drie broers en een zus zijn geboren. Opgegroeid tussen het meel en de pils.  Getrouwd met Emma Ootes en vader van vijf kinderen; een zoon en vier dochters. Jong begonnen met koeien melken, werken in de kaasfabriek, vrachtauto rijden, militaire dienst bij de marechaussee en later vooral werkzaam in de oliehandel.

Hij heeft veel gestudderd op zijn volkstuin, waar hij van alles verbouwde, zodat er altijd verse groente was. Bakken deed hij ook bij de vleet; appeltaarten, oliebollen, brood en misbaksels. Hij is ook actief geweest in Spierdijk bij de wielrennersclub en de kerk. De kinderen vlogen uit en het huis in Spierdijk werd te groot. Hij verhuisde met zijn vrouw naar De Goorn.

Na al een jaar zijn zij verhuisd naar de Elf Oktoberstraat in Ursem, waar zij samen 26 mooie jaren hebben beleefd.  Ook hier was hij actief in het kerkgebeuren. Een man met humor en een eigen wil, krachtig, zorgzaam en sportief. Een man met het hart op de juiste plaats.

Niet zeuren maar doorgaan.

Zo was Fons.

 

Jo van Dam - Laan

jo laanJo van Dam - Laan ,  88 jaar

Bedankt

….voor wie je bent,

voor alles wat je doet.

Alles recht uit het hart

en nooit omdat het moet.

Deze treffende tekst stond boven de rouwkaart van Jo, van wie wij op 7 september 2018 afscheid hebben genomen.

Jo, door velen tante Jo genoemd, is geboren 13 september 1929 in Zwaag. Tijdens de verpleegstersopleiding leerde ze Johan van Dam kennen, met wie ze op 27 september 1958 trouwde.Ze gingen eerst wonen in de gezamenlijke boerderij in de Schermer naast broer Cees en later in een bungalow in de boomgaard. 

Tijdens de afscheidsviering lazen we het verhaal van de ‘de sterke vrouw’ en het verhaal van de talenten.  Ja,Jo was een stoere, sterke vrouw, die van aanpakken wist.  Ze was een wijze, warme vrouw, behulpzaam en zorgzaam, met een groot vertrouwen in Maria. Naast actief in de dorpsgemeenschap was ze ook belangeloos bad zuster in ‘de Rustenburcht’. In het grote gezin van Cees en Lina stak ze altijd de helpende hand toe. Deze zorg werd groter na het overlijden van Lina. Carla hebben ze toen liefdevol in hun eigen huis opgenomen. Samen met Anita heeft Jo vader Cees tot het laatst verzorgd. 

“Tante Jo was onze bonusmoeder, die er altijd voor ons was,” zeiden de kinderen. Later kon zij haar warme liefde ook delen met de kleinkinderen. De laatste twee maanden van haar leven zijn niet gemakkelijk geweest voor Jo. Zij, die haar hele leven zorg gegeven had aan anderen, moest nu zelf de zorg van anderen aanvaarden. De kinderen van Cees en Lina hebben haar deze zorg met liefde gegeven.

Jo, kan Onze lieve Heer in alle eenvoud zeggen:  “Vijf talenten hebt U mij toevertrouwd, ik heb ermee gewerkt en veel goeds mee gedaan; ze zijn hun waarde verdubbeld”. Dan zal onze lieve Heer vriendelijk glimlachen en zeggen: “Jo, kom binnen in de vreugde van de Heer, waar Maria op je wacht”.

Joop Stam

joop stam

 

Joop Stam  86 jaar

Joop was in hart en nieren een Ursemmer. Geboren in de boerderij naast de kerk. Deze boerderij is in de nacht van oud-op-nieuw 1983-1984 verbrand. Een groot gedeelte van zijn leven heeft hij gewoond aan de Walingsdijk, waar hij tot 1967 boerde. Daar groeiden ook de zeven kinderen op. Toen kwam de verkaveling en het was uitbreiden of stoppen. Hij stopte en ging in loondienst werken, onder andere als chauffeur, in de bouw en als conciërge bij de St. Margriet Scholengemeenschap in Hoorn. Wel bleef hij nog jarenlang een paar koeien en een kudde schapen houden. De melk van de koeien werd aan huis verkocht. In het vrijwilligersleven was Joop overal te zien; bij de ijsclub, de brandweer, de carnavalsvereniging, het schoolbestuur van de Bavoschool en SC Dynamo. Hij was altijd de poort uit.

Nadat hij gestopt was met werken kwam de periode dat hij veel met de kleinkinderen bezig was; oppassen, wandelen, fietsen, hand- en voetbalwedstrijden kijken. Hij was een vaste supporter van SC Dynamo. Daarnaast was hij ook veel te vinden in zijn groentetuin in de Schermer. De groentes die hij daar verbouwde werden dan weer rondgebracht bij zijn kinderen. Ook was er het jaarlijkse familieweekend.

Twee jaar geleden werd Joop ziek, longkanker. Vanaf toen ging het steeds een beetje minder, zijn krachten namen af. Hij voelde zijn einde naderen en twee weken vóór zijn dood zei hij: “De poort ken dicht.” Met een mooie uitvaartmis en begrafenis op het kerkhof, waar hij zo dicht mogelijk tegen zijn geboortegrond aan begraven wilde worden, hebben we afscheid van Joop genomen. In de vele mooie herinneringen blijft hij voortleven.

Annie Kenter

anniekenterAnnie Kenter -Timmer , 82 jaar

Op 12 oktober 1935 is Annie geboren als 11e kind van totaal 14, als dochter van Meindert Timmer en Anna Timmer-Smit. Al op hele jonge leeftijd overleed haar moeder, waardoor ze grotendeels door haar oudere zussen is opgevoed.  In 1955 werd ze uitgenodigd door Dirk Kenter. Hij vroeg haar of ze met hem mee wilde gaan naar de EXPO in Rotterdam. Dit vond ze wel leuk en dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat ze op 6 augustus 1959 gingen trouwen. Ze kregen vijf kinderen; Ger, Tim, Dick, Marie-Cecile en Rob.  Annie was gek op haar kinderen en was een echte lieve moeder. Ze maakte de lekkerste appeltaarten en aardappelslaatjes. Ze zorgde altijd voor een gezellige sfeer in huis en zong altijd de mooiste Nederlandse liedjes. Daar werd je vrolijk van.

Dirk heeft altijd gewerkt als metselaar. Het was financieel niet altijd even makkelijk met een groot gezin met vijf kinderen. Daarom had Annie diverse baantjes. Zo had ze meerdere huizen waar ze schoonmaakte, werkte als toiletjuffrouw op de kermis in Volendam, zette thuis duizenden Engelse stekkers in elkaar en ze zat dagenlang auto’s te tellen langs bepaalde snelwegen. Ook heeft ze jarenlang het agentschap voor Ursem gehad van het Noord-Hollands Dagblad. Kleding maakte ze vaak zelf en het eten kwam grotendeels van de volkstuin. De kinderen zijn nooit iets tekort gekomen. Het lukte altijd weer om de eindjes aan elkaar te knopen.  Annie had voldoende hobby’s. Ze hield ervan om te puzzelen. Zowel kruiswoordpuzzels als legpuzzels. Ook was ze gek op voetbalkijken. Zowel op TV als bij SC Dynamo. Ze hielp regelmatig in de voetbalkantine. Ze was goed in bijna alle spelletjes. Ze genoot van de sjoelavondjes met vrienden en familie. Op de donderdagavond had ze haar klaverjasclubje. Ook bezocht ze altijd de klaverjasdrives bij Dynamo. Ze viel hierbij vaak in de prijzen. Met de kaartclub had ze haar jaarlijkse uitjes waar ze veel plezier aan beleefde. Van Dirk heeft Annie het toneelvirus overgenomen. Ze was jarenlang de souffleur van de Toneelvereniging. Ze genoot ervan om samen met Dirk en de kinderen mee te doen. Ook hield ze erg veel van carnaval en zette de leukste creaties in elkaar. Ze is ook vele jaren lid geweest van het Bavokoor. Ze vond het prachtig dat ze in 2012 nog heeft kunnen meedoen aan de revue ‘Een beeld van Bavo’, ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van de Bavoparochie, samen met haar kinderen. Eind 2012 moest ze wegens haar mindere gezondheid helaas stoppen bij het koor.

Op 8 juni 1997 overleed Dirk en brak er een moeilijke periode aan. Ze had gelukkig veel kleinkinderen waar ze heel gek op was en die haar veel afleiding gaven. De vakanties en familiefeestjes met zijn allen waren altijd heel gezellig. Op de woensdagavonden nam ze de plek van Dirk in bij zijn kaartclub. De laatste tien jaar van haar leven heeft Annie te kampen gehad met de gevolgen van Parkinson. Ze kon steeds minder goed lopen en verloor deels de controle over haar handen. Nadat ze zo’n tien jaar geleden was gevallen met haar fiets, waarbij ze haar linker heup scheurde, kon ze niet meer fietsen. Na een kort maar heftig ziekbed in 2012, kwam er een kamer voor haar vrij in de Rustenburcht. Voor Annie was dit een hele mooie oplossing.  Zelf zag ze dit aanvankelijk wel anders, maar ze heeft haar plekje in het huis toch gevonden. Ze genoot van alle activiteiten en de mensen in het huis genoten weer van de rake opmerkingen en humor die Annie nog steeds had. Ze is altijd heel goed verzorgd in De Rustenburcht. De kinderen zijn de medewerkers en vele vrijwilligers dan ook heel dankbaar.Annie had met wat geluk misschien nog wel een aantal mooie jaren voor zich. Ze was het laatste jaar al een paar keer gevallen, maar maakte telkens een zachte landing. Op maandag 30 juli had ze minder geluk en brak ze haar heup. Ze had er vrede mee en wilde hieraan niet geholpen worden, ook als dit voor haar einde oefening betekende.

De gedachte dat Annie op haar trouwdag weer met Dirk herenigd is troost ons.

Jan van Diepen

 diepenj

Jan van Diepen,  91 jaar

Heilige Jozef zorg!         

Deze woorden stonden boven de rouwkaart van Jan van Diepen, van wie wij op 18 juni afscheid hebben genomen.  In de avondwake hebben we zijn leven herdacht. Jan had een groot vertrouwen in Jozef. Toen hij ongeveer twaalf jaar oud was, kreeg hij geestelijke vorming van de pastoor van de H. Bavokerk. Die gaf Jan het devies om bij zorgen te bidden tot de Heilige Jozef. Dat heeft hij altijd gedaan; hij voelde dat Jozef voor hem zorgde.

Als oudste uit een gezin van dertien kinderen heeft hij het niet altijd gemakkelijk gehad. Het was hard werken en spelen met vriendjes was er niet altijd bij.  Jan trouwde in 1952 met Trees en zij kregen twee dochters, Ria en Henriëtte. Zij vertelden over hun vader als een vader die lief, groot, sterk en zorgzaam was met het motto: Samen sterk.

Henriëtte verwoordde die liefde voor haar vader in een mooi gedichtje:

Ik heb mijn vader niet verloren,  daarvoor gaf hij mij te veel.

Wat hij me zei, dat blijf ik horen,  van wat ik ben, is hij mijn deel.

Ik kom hem overal nog tegen in wat ik doe, in wat ik laat.

Hij was en blijft voor mij een zegen, waarvan het spoor steeds verder gaat.

Hoewel Jan stapje voor stapje achteruit ging, is het 65-jarig huwelijk met Trees toch nog gevierd. Dit gebeurde met een ritje met paard en wagen door Ursem. Wat heeft hij daarvan genoten. Jan woonde de laatste jaren in Zuyder Waert, waar hij bekend stond als de man met het hoedje. De mensen om hem heen hebben genoten van zijn grapjes en kwinkslagen. In de viering bij het afscheid las pastor Anne-Marie van Straaten, heel toepasselijk, de lezing over de zaaier. Jan zaaide met brede armzwaaien als een tevreden, positief gestemde man. Hij zaaide het zaad van blijheid en dankbaarheid.

Nu is Jan, deze tevreden zaaier heengegaan. Het doet ons verdriet om hem los te laten, maar we weten dat we het verdriet niet alleen hoeven te dragen, maar samen en met de God van mensen, die woorden van troost en hoop zaait in ons hart.  Jan, rust zacht. De Heilige Jozef zal zorgen voor Trees, jouw dochters en schoonzonen en voor allen die je zullen missen.

Lou Neefjes

neefjes

Lou Neefjes  75 jaar

Op 24 april overleed Lau Neefjes, vier dagen voor z’n 76e verjaardag.   Lau, een man van weinig woorden, heeft het qua gezondheid niet altijd gemakkelijk gehad. Diverse keren is hij ziek geweest en krabbelde hij weer op. Maar vanaf november ging het bergafwaarts. Een vervelende complicatie luidde zijn einde in.

Lau was sinds 35 jaar de grote liefde van Maria Juwett.  Ze waren zielsverwanten, voelden en vulden elkaar heel goed aan. Hij was als een vader voor haar dochter Anita en een opa voor Kas en Kiki.neefjes 2

Zijn grote hobby was iconen schilderen. Regelmatig was hij te vinden in de Abdij van Egmond om daar in stilte te werken. De icoon ‘Onze-Lieve-Vrouw van altijddurende bijstand’ stond centraal in zijn afscheidsdienst. Lau was een echte kunstenaar die met veel passie heeft geschilderd. Hij heeft met het schilderen van iconen, op de oude manier, het geheim ontdekt dat je zelf een ‘icoon’ bent in beeld en gelijkenis met God. Dat is de diepste kern van het icoon schilderen.  Het is een weg in de stilte van de abdij, van aarde naar hemel, van donker naar licht.

En in die stilte is hij nu onderweg naar het licht.  Op zaterdag 28 april, zijn verjaardag, hebben we tijdens de afscheidsdienst herinneringen opgehaald, luisterden we naar gregoriaanse liederen en een mantra van Snatam Kaur. Deze mantra is de laatste tijd veel beluisterd bij Lau en Maria en gaf hen rust en inspiratie. Lau is begraven op ons kerkhof.

Dat hij mag rusten in vrede!

Vroni Stuyt - Broers

Vroni Stuyt - Broers    97 jaar 

vroni stuytVroni was een lieve, sterke vrouw, die van kinds af aan had geleerd aan te pakken en niet te zeuren. Zij en haar man Arie kregen vier dochters en twee zoons. Hun huis was een zoete inval. Vroni hield van de gezelligheid om haar heen en had altijd wat om handen. Was ze niet aan het werk in huis, dan op de tuin en anders zat ze te handwerken. Een vrouwenhand en een paardentand staan nooit stil, zoals haar dochter in een gedicht memoreerde.

Vroni en haar man groeiden mee met de tijd, hielden de waarden van geloof, hoop en liefde hoog, maar begrepen ook dat de nieuwe tijd nieuwe ontwikkelingen met zich meebracht.Het sterven van Arie bracht grote verandering in Vroni’s leven, maar ze liet zich er niet door uit het veld slaan. Een jaar na het overlijden van Arie moest zij ook nog een kind verliezen, Kees. Weer was zij sterk.
Ondanks haar grote verdriet hield zij zich flink. Ze pakte de gebroken draad van het leven weer op, zelfstandig en zelfredzaam.

De kinderen en de verzorgsters van de Rustenburcht wilde zij niet tot last zijn. Sterk betrokken bleef ze bij haar kinderen en kleinkinderen; ze leefde met hen mee.
Door het geloof, bidden en het naar de vieringen in de kerk gaan, stond zij geïnspireerd in het leven, ontmoette dorps- en geloofsgenoten en dronk samen koffie, altijd vergezeld door haar kinderen.

De laatste weken voelde ze zelf goed aan dat ze haar leven mocht gaan afronden. Op 12 december, nadat ze gewacht had op nog één dochter, heeft ze de laatste draad van de levensklos afgewikkeld. Een sterke vrouw die met een open vizier in het leven stond en zo ook gestorven is.

Nel Vlaar - Smit

Moeder Vlaar    95 jaar

vlaarDoor de kreukels in haar huid ; Begon het licht te schijnen; Die de kracht in haar lijf ; Steeds verder liet verdwijnen; De laatste dans op aarde ; Terug naar waar het eens begon; Haar leven is geleefd;  De cirkel is nu rond.

Niet janken, tranen bewaar je maar voor later”. Deze uitspraak van moeder Vlaar benoemden de kinderen in de herinneringsviering van 12 december. Moeder Vlaar werd als derde in een gezin van tien kinderen geboren. Op haar twaalfde moest ze al helpen in het grote gezin van een weduwe. Op haar negentiende trouwde ze met Piet Vlaar. Ze kregen dertien kinderen. Moeder Vlaar stond er veelal alleen voor. Toch breide ze voor alle kinderen warme truien en sokken. Toen ze wat meer tijd voor zichzelf kreeg klaverjaste ze graag en was trouwe supportster van haar kinderen en kleinkinderen. Tot op hoge leeftijd was ze actief bij de gymvereniging, fietste ze haar rondje Mijzen. Zelfs tot haar 94ste zwom ze haar wekelijkse rondje in het zwembad.

Moeder Vlaar ging ook verscheidene keren op vakantie, onder andere naar Australië, naar haar dochter Lia en schoonzoon Joop. Maar eind 2017 brandde haar kaarsje langzaam op. Ze wachtte nog op Lia en toen die bij haar was is ze rustig ingeslapen. In de herinneringsviering hebben de kinderen en kleinkinderen fijne herinneringen opgehaald. Een kleinzoon zong voor haar en begeleidde zichzelf op de gitaar. De volgende dag was de uitvaart, gevolgd door een kleine plechtigheid in het crematorium. Toen moesten de kinderen, haar 26 kleinkinderen en haar 44 achterkleinkinderen haar echt loslaten. Samen zullen zij de herinneringen aan hun moeder en oma levend houden.

 

Rob Lengers

Rob Lengers   73 jaar

lengersOp 2 december is Rob rustig ingeslapen na de ziekenzegen te hebben ontvangen. “Ik reken het goed”, zoals Rob zelf zei.

Rob wilde vroeger pottenbakker worden, maar omdat daar geen droog brood in te verdienen viel, werd hij banketbakker. Hij was heel creatief, wat zijn ogen zagen maakten zijn handen. Hij gaf workshops marsepein-maken, was actief voor scholen en voor de carnavalsvereniging en iedereen heeft wel zijn tompoezen geproefd. Hij heeft veel betekend voor de kerk- en dorpsgemeenschap. Rob was een geboren kunstenaar, een verzamelaar, een reislustige levensgenieter, maar vooral een mensenmens.

Toen hij in 2006 hoorde dat hij kanker had was zijn devies “blijven genieten”. Elke dag weer probeerde hij er iets goeds van te maken. Hij ging iconen schilderen, waarvan er tijdens de herinneringsviering een op het altaar stond. Met Mieke maakte hij mooie camperreizen. Rob nam ook alle tijd om zijn kleinkinderen van alles te leren.

Tijdens de avondwake luisterden we naar “De gouden draden blijven”. Het huwelijk van Rob en Mieke mocht bijna 50 jaar duren, bijna een gouden paar. Samen kregen zij drie zonen: Sjoerd, Tjebbo en Jorrit. Gouden momenten van geluk, gouden draden van verbondenheid die nooit verbroken zijn. Met de acht kleinkinderen er bij, zijn de draden vermenigvuldigd. Gouden draden zijn het, die niemand door kan knippen.

Het aardse werk van Rob is hier gedaan. Je zou kunnen zeggen: “zijn draden zijn afgekant”. Maar ze zullen nooit verbreken en zijn gezin altijd met elkaar blijven verbinden. Zo zal Rob altijd aanwezig zijn. Met Mieke en de kinderen heeft hij naar het crematorium zijn laatste reis gemaakt in zijn geliefde camper.

Een mooi mens is van ons heen gegaan.

 

 

 

Jan Schuitemaker

Jan Schuitemaker  94 jaar

schuitemakerOp 25 november is de heer Jan Schuitemaker overleden. Boven de rouwkaart stonden de passende woorden:

Zijn handen hebben voor ons gewerkt, Zijn hart heeft voor ons geklopt,

Zijn ogen hebben ons tot het laatst gezocht, Hij heeft zijn taak volbracht, Hij rust in vrede.”

Vader Jan was een harde werker. Zijn hart klopte voor moeder Marie en voor hun gezin. Hij was voor alle kinderen, ook de aangetrouwde, een echte vader. Altijd was hij behulpzaam, in het verenigingsleven, in ‘De Rustenburcht’ (zowel in het huis als in de tuin) en op het kerkhof. Daar zorgde hij jarenlang dat alles er netjes uitzag. Jan heeft een arbeidzaam, druk leven gehad.

Maar in ieder leven komt een moment van loslaten. Vader Jan moest te veel loslaten, te veel inleveren na jarenlang fit en gezond te zijn geweest. De oude boom was moe en oud geworden, lazen we in de herinneringsviering. Hoe toepasselijk voor hem. Maar uit de boom groeiden jonge scheuten en zo weer nieuwe bomen en nakomelingen: de kinderen, klein- en achterkleinkinderen.

Een lieve man, vader en opa is heengegaan. Hij heeft iedereen veel liefde gegeven. Zijn liefde wordt weer doorgegeven. Jan is nu weer samen met moeder Marie in het hemelhuis. Daar geloofde hij in en vertrouwde hij op. Dat hij mag rusten in vrede.